Հարութս զանգեց, խոսեցինք… ասաց՝ մամ ջան…«Ես հպարտ եմ, որ նման որդի եմ դաստիարակել, ով գիտեր հայրենիքի գինը». զոհված զինծառայողի մայր

«Հարությունիս մեջ հայրենասիրությունը փոքր տարիքից էր, փորձում էր ամեն կերպ ինչ-որ ձևով մասնակից լինել հայրենիքի պաշտպանությանը: 2016թ.-ից սկսած կամավորագրվել էր Երկրապահ կամավորների ակումբ, և կարելի է ասել, որ պատրաստված զինվոր էր արդեն: 2019թ.-ի հունվարին է բանակ զորակոչվել, 6 ամիս ծառայել Էջմիածնում՝ ձեռք բերելով սակրավորի կոչում, այնուհետև տեղափոխեցին Ջրական (Ջաբրայիլ): Մենք գնացել էինք Ջրական Հարութիս տեսնելու, մի տեսակ ոնց որ ավելի հասունացած լիներ: Պատերազմը որ չլիներ, 100 օրից որդիս տանը կլիներ»,- ԳԱԼԱ-ի հետ զրույցում պատմում է Արցախյան պատերազմում զոհված ժամկետային զինծառայող Հարություն Ավետիսյանի մայրը՝ Արմիկ Պոստոյանը:

Տիկին Արմիկը պատմում է, որ Հարութը շատ էր սիրում Արցախն ու Արցախի բնությունը և մինչև վերջին շունչն էլ կռվեց իր սիրելի Արցախի համար:

«Պատերազմի առաջին իսկ օրից իմ տղեն առաջնագծում է եղել, բայց մեզ ասում էր՝ մամ ջան, ես ապահով վայրում եմ… ես հավատում էի, որովհետև նա ինձ երբեք չի խաբել: Ամեն օր զանգում էր, նույնիսկ օրեր են եղել, որ երկու անգամ է զանգել, տրամադրությունը բարձր էր, բայց ինքը ամենաթեժ կռիվների մեջ է եղել: Ընկերները պատմում են, որ Հարութը ամենադուխովն է եղել, ծառայակից ընկերներին էլ ասել է՝ տղերք, հաղթելու ենք, թող ոչ ոք չկասկածի:

Պատմում են, որ ուսապարկի մեջ գինի է ունեցել, ասել է՝ տղերք, հենց հաղթեցինք, էս գինով տոնելու ենք մեր հաղթանակը»,-շարունակում է հերոսի մայրը:

«Հոկտեմբերի 2-ին ընկել են շրջափակման մեջ, և այնպես է ամեն ինչ կազմակերպել, որ առանց զոհերի և վիրավորների դուրս են եկել շրջափակումից: Առաջին հրադադարից առաջ Հարութս զանգեց, խոսեցինք… ասաց՝ մամ ջան, ամեն ինչ լավ է լինելու, չմտածես: Ձայնի մեջ տխրություն կամ հուզմունք չեմ զգացել, անգամ չէի մտածում, որ մարտի դաշտում է:

Հոկտեմբերի 10-ին՝ առաջին հրադադարի օրն է զոհվել՝ դիպուկահարի կրակոցից:

Ես միշտ հպարտ եմ եղել, որ Հարութի մայրն եմ, հիմա էդ հպարտությունս կրկնապատկվել է, ու հետն էլ ցավ կա: Ես հպարտ եմ, որ նման որդի եմ դաստիարակել, ով գիտեր հայրենիքի գինը և ինչի համար էր կռվում:

Ասում են, որ ուժեղներին է տրված ցավը… չգիտեմ, երևի մեր տղերքի ուժն է մեզ փոխանցվել, և դեռ շարունակում ենք ապրել:

Իմ Հարութը բարձրահասակ էր, գեղեցիկ և օժտված մարդկային բարձր որակներով՝ հումորով, բարի, նվիրված, օգնող: Ուր գնար, ուրախություն ու կյանք կտաներ»,- եզրափակում է Արցախյան պատերազմում զոհված զինծառայող Հարություն Ավետիսյանի մայրը՝ Արմիկ Պոստոյանը:

Հարություն Ավետիսյանը ծնվել է 2000 թվականի օգոստոսի 7-ին Գեղարքունիքի մարզի Վարդենիկ գյուղում: 2019 թվականի հունվարի 17-ին զորակոչվել է բանակ: Վեց ամիս ծառայել է Էջմիածնում որպես սակրավոր, այնուհետև տեղափոխվել Ջրական՝ ծառայությունն այնտեղ շարունակելու: Պատերազմի սկսվելուն պես եղել է առաջնագծում, հոկտեմբերի 2-ին ընկել շրջափակման մեջ և կարողացել է ծառայակից ընկերների հետ ճեղքել թշնամու գրոհը և դուրս գալ շրջափակումից: Ժամկետային զինծառայողը զոհվել է հոկտեմբերի 10-ին դիպուկահարի կրակոցից:

Հետմահու արժանացել է «Աղբյուր Սերոբ», «Մարտական ծառայություն» և «Արիություն» շքանշաններին: