Հարսանիքի հաջորդ օրը հարսիս ասեցի՝ թող մտնեմ սենյակ մի հատ, պռոստինը տեսնեմ, հլը ֆռաց ինձ ինչ պատասխանեց

Հարսս ու տղես իրար շատ են սիրում ու որոշեցինք, որ մեծ հարսանիք պետք ա անենք, սիրուն սպիտակ շորով հարսիս բերենք մեր տուն: Ես էլ շատ ուրախ էի, որովհետև վերջապես տղա էի ամուսնացնում:

Ամեն բան շատ լավ անցավ, հարսանիքի օրը մի լավ ուրախացանք ու գնացինք տներով: Հարսս ու տղես հետս պետք ա ապրեին:

Հաջորդ օրն առավոտյան որ արթնացանք, հարսիս ասեցի, որ ուզում եմ մտնեմ սենյակ, պռոստինը տենամ, մի նենց ագրեսիվ ու մուննաթով արձագանքեց ասածից, որ մնացի շվարած:

Ասում ա, թե էս որ թիվն ա, որ պետք ա տենց բաներ անես: Էտ ամեն ինչը իմ ու ամուսնուս նեղ հարաբերություններն ա ու ես ոչ մեկին չեմ թողի, որ խցկվի էտ ամեն ինչի մեջ: Ամոթ ա, վերջ տվեք նման բաներին:

Ու տենց էլ չթողեց, որ մտնեի, բայց հիմա ի՞նչ կա ըտեղ, մենք ադաթավոր ընտանիք ենք ու էտ իմ համար նորմալ ա: Չհասկացա տենց էլ, թե ինչի տենց բորբոքվեց, հլը ինձ էլ նեղացրեց ու վիրավորեց իրա էտ վերաբերմունքով:

 

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.