Հարսս ուզում է, որ իրենց նոր գնած տունը ձևակերպեն իր անունով․Ես համաձայն չեմ․ ինչի պետքա տղաս մենակով հիփոթեք վճարի, իսկ նա․

Տղաս ու հարսս ուզում են բնակարան գնել: Գումարի մեկ երրորդ մասը տալիս են խնամիներս։ Հիփոթեք կվերցնեն, Գոռը՝ տղաս, մնացած մասը կվճարի։ Բնակարան դեռ չեն ընտրել, բայց արդեն վի ճել են։ Հարսս՝ Նունեն, ցանկանում է բնակարանի մեծ մասը ցանկանում է ձևակերպել իր անունով, իսկ մնացածը՝ Գոռի։ Նրանք երկու երեխա ունեն։ Հարսս դեկրետի մեջ է, նա այլևս չի կարողանա աշխատել իր հին աշխատավայրում, քանի որ կրճատումներ են եղել: Միայն երեխա չունեցող երիտասարդներին են թողնում: Մեկ երեխայի հետ դա դեռ ոչինչ, բայց երկուսի հետ ընդհանրապես անհնար է։ Նունեն, իհարկե, փորձում է ճկուն գրաֆիկով աշխատանք գտնել, բայց առայժմ չի ստացվում:

Իսկ Գոռն աշխատում է երկու տեղում: Գրասենյակում՝ որպես մենեջեր, իսկ ազատ ժամանակ, կահույք է հավաքում ընկերոջ խանութում։ Առանց հանգստյան օրերի, իհարկե, դժվար է նույնիսկ երեսունմեկ տարեկանում աշխատել։ Նա շատ է հոգնում։ Արձակուրդ է գնում միայն կահույքի պատվերի դեպքում։ Նա լավ գումար է վաստակում այս աշխատանքով: Նրանք վատ չեն ապրում, նաև կարողանում են գումար հետ գցել: Շուտով նրանք ստիպված կլինեն վճարել հիփոթեքը։ Ես ուղղակի չեմ հասկանում, տարիներ շարունակ երկու գործով աշխատելու, մենակ ընտանիքը պահելու դեպքում,ինչպես կարելի է ստանալ միայն բնակարանի մեկ երրորդը:

 

Նունեն երեխաներին է մեծացնում, տնային գործերը միայնակ է անում, բայց մեկ երրորդն անազնիվ է։ Նունեն կարծում է, որ եթե իր ծնողները մեծ ներդրում ունեն, ապա իր բաժինը պետք է համապատասխանի դրան։ Իսկ Գոռը կարծում է, որ անհրաժեշտ է կիսել։ Ճիշտ է, ներդրման մեծ մասը կնոջ ծնողներն են տվել, բայց հիփոթեքը նույնպես պետք է վճարի նա։ Ես կարծում եմ, որ նրա համար կեսն էլ շատ է։ Տղաս ապահովում է ամբողջ ընտանիքը, իսկ հիփոթեքը տարիներ շարունակ պետք է վճարի։ Նունեն ընդհանրապես չի աշխատել ու ոչ մի լումա չի ծախսել։ Նյութը հրապարակման պատրաստեց https://prolifeblog24.ru/ կայքը։