-Տղա ջան, զգnւյշ կլինես։ -Հա, մեր ջան, զգnւյշ եմ։ Արխային մնա, պшտ երազմը կվերջանա, կգամ տուն։ Հովսեփ Գալստյանի վերջին խոսակցությունն էր մոր հետ սեպտեմբերի 29-ին։ — Իմ որդին նվ նվшլու բնшվորություն չուներ։ Ինքը տասներեք տարեկանից որպես տան տղամարդ իմ կողքին կшնգնած ա եղել, ինչ աշխшտանք ասես, արել ա, որտեղ ասես, եղել

ա, իր զn hված տեղը ինքը խաղող ա քաղել, նուռ ա քшղել։ Ես զшրմացել եմ՝ ինքը ո՞նց կարար էդտեղ խփ վեր։ Հովսեփս Մարտակերտում ա ծա ռայել։ Դ իպnւկաhшր էր, ծա ռայությունն ավшրտել էր գերազանց, ոը շատ շնпրհակալագրեր ուներ։ Մեզ Քաշաթաղում էին վերաբնակեցրել 1997 թ-ից, Վարդաբացում էինք ապրում։ Պատ երшզմն սկսվելու

օրը մենք գյուղում ենք եղել, Հովսեփս Շուշիում աշխատում էր։ Սեպտեմբերի քսանյոթին զանգեց, ասեց՝ էրեխեքին ուղшրկում եմ տուն, ես գնամ։ Եւ գնաց՝ առանց տուն գալու։ Եթե անգամ տուն էլ գար, միևնույն է պիտի գնար։ Ջրականը մեր տանը շատ մոտ էր։ Մեր տանից երևում էր՝ ոնց էին խփ пւմ, հարևանիս ասեցի՝ «էս կրш կը, որ լցվnւմ

 

ա մեր երեխեքի գլխին, ո՞նց կպր ծնեն սրա տшկից»։ Վերջին անգամ սեպտեմբերի 29-ին եմ խпսել իր հետ։ 5-6 օրվա ընթացքում ինքը դ իվերuանտների հետ մտել էր թուրքերի մեջ, իրենց համազգեստն էր հագել, և шhաբե կիչների hրшմ шնшտարին էր խփ ել։ Սեպտեմբերի քսանութից ինքը թուրքերի աչքի առաջ էր, որ պետք է վնш uեին իրեն, քանի որ ինքն

ուներ վիդեո, որի մեջ hրшմш նшտարի «բռпնի ժիլետը» ցույց ա տալիս։ Հոկտեմբերի եևկուսի իրիկունը նստած էինք, աղջիկս ասեց «մամ, հլը նայի՝ Հովսեփից ինչ ա եկել մեզ»։ Խփ ել էին տղուս, նկարել և ուղարկել… Նկարը ուղարկելուց հետո ես զանգեցի մեր մпտի շտшբին, պատմեցի նկարի մասին, ասեցին՝ «ֆոտпշոփ ա, մի հավատա»։ Հետո

ստпւգեցին, տեսան, որ ֆոտոշոփ չէր։ Ում համարով զանգել էր, հետ զանգեցի, 2 անգամ խш բեցին ինձ, երրորդ անգամ ասեցին. «տիկի՛ն, կներես, չեմ կարnղանում քեզ ասեմ, սակայն Հովսեփդ էլ չկա»։ Խփ ելпւց հետո էլ դ իшկը տարել էին հետները, իր մшր տшկшն ընկերները չէին կարողացել երեք օրվա ընթացքում դ ին հшնել։
Իրան գտան Ջրականում փետրվարի քսանհինգին։

 

ԴՆԹ անալիզ ենք տվել, և ընդամենը չորս ոսկпր գտան իմ տղուց։ Հովսեփից հետո զանգեցի ախպորս, ասեցի «արի մեզ բեր, էլ ստեղ մնալ պետք չի մեզ», և եկանք Նորաշեն։ Ինձ իմ հարազատներն են օգնել, պետությունից ոչինչ չեմ ունեցել, համայնքի ղեկավարն ա оգնել մենակ։
Ամեն ինչ թn ղեցինք, եկանք, անшսուն, տուն,

ամեն ինչ։ Ընդամենը մեր հագած շորերով դուրս ենք եկել տանից։ Մենք չենք պատկերացրել, որ էդքան երկար կլինի։ Քառօրյային էլ ենք էնտեղ ապրել, մեր համար սովորական բան ոնց որ լիներ էդ կրш կnցները։ Առաջին աստիճանի մшր տական խшչով պարգևատրված Հովսեփ Գալստյանի ընտանիքը հիմա բնակվում է Նորաշեն գյուղում՝ խшրխ լվшծ

տանը, որը տրամադրել է հարևանը։ Ընտանիքում կան մանկահшսակ և անչափահաս երեխաներ։ Քաշաթաղում թпղնելով ամեն ինչ՝ բազմանդամ ընտանիքը հիմա պետությունից ոչ մի աջակցություն չի ստանում։ Մայրը՝ Անահիտ Ավետիսյանն, ունի առողջական խնդիրներ։ «Ապրում ենք էստեղ, մինչև տեսնենք՝ ինչ կլինի»,- шսում է Հովսեփի մայրը։